Гурўҳҳои ифротгарои динӣ
Мувофиқи тафаккур ва таълимоти гурўҳҳои ифротии динии имрўза, ягон давлати мусулмоннишин набояд ҳамчун давлати мустақил вуҷуд дошта бошад. Тибқи назари онҳо, бояд ҳамаи ин давлатҳо маҷбуран ишғол шуда, ба таркиби “хилофати ягонаи исломӣ” дохил карда шуда, ҳамчун як ноҳияи “хилофат” бе чуну чаро ба халифаи ягонаи онҳо итоат кунанд. Ҳамин тавр, ифротгароён ҳеҷ гуна давлати мустақил ва истиқлолияти давлатҳои мусулмониро эътироф накарда, ҳамаи онҳоро дар таркиби “хилофат”-и худ маҳв менамоянд.
Масалан ТЭТ ҲНИ, ки имрўз номи худро тағйир дода, ба ин васила мехоҳад одамонро гумроҳ созад, ашаддитарин ташкилоти экстремистӣ террористӣ аст, ки мехоҳад, Тоҷикистонро ба вартаи ҳалокат афканад.
Модар - саодатбахши зиндагӣ
Модар! - ин аввалин калимаест, ки ба забон меояду зери ин панҷ ҳарф ҳама хубӣ, ҳама некӯӣ ва ҳама покию муқаддасоти инсонӣ нуҳуфтааст. Модар чун хуршеди болои сари мо ба тамоми олам нур мепошад, ишқи ӯ чашмаҳои пурҷӯшеро мемонад, ки дашту биёбонҳоро гулистон мекунад. Модар чашмаи ҳаёти инсонист!
Мо фарзандонро, ки модар зодаву ҳарфи аввалро ба мо омӯхтааст, бояд донем, ки аз модар бузургтар касе нест. Аз ин рӯ, эҳтиром ба модар гузорем, номи покашро ҳамеша вирди забон созему дӯсташ дорем.
Бузургтарин офаридаи Офаридгор, тавлидкунанда ва парварандаи насли башар ва дилсӯзу меҳрубони беназир модар аст, ки ҳамагуна гуноҳҳои фарзандони худро мебахшад ва мушкилтарин бори зиндагиро ба дӯш мегирад.
Дуоят ҷовидонист, Модар
Туро ман дӯст медорам, Модар! Меҳрубонам будӣ! Бале, дӯст дорам туро, аз самими қалб, бо тамоми вуҷуду ҳастиям. Ҳамеша саҷда меорам, ба хокат! Чунки ту ҳам, офарандаӣ! Офарандаи тифлонӣ! Мани кӯчакат имрӯз калон шудам. Тамоми заҳматҳоро дидаву аллаҳои рӯҳбахшатро гӯш дода, аввалин шеваи садоятро шунида омӯхтаму дар шоҳроҳи зиндагӣ бо насиҳатҳои ту қадам мезанам.
Ҷаҳону ҷаҳониёнро ғолибият, сулҳу осоиштагӣ ва сарсабзиҳо танҳо бо туст. Бале, ҳаёти хуррам, осмони софи беғубор, хандаи зебою тозаи тифлон, нағмаву парвози озоди мурғон, равонии оби софи рӯдҳо, табиати кӯҳсорон, навои шар-шараҳои аз дили кӯҳсор саршор ва он чӣ зебосту гуворост аз дили бузурги ту ибтидо мегирад, Модар!
























